2019 (nr 67 september) Niets abstracter dan de realiteit.

Een schilderweek in het Toscaanse landschap met Herman Tjepkema: ik kan het iedereen (met enige schilderervaring) aanraden. Een feest daar te zijn, de hele dag plein air te schilderen en verwend te worden door Elena met onwaarschijnlijk lekkere Italiaanse gerechten.


detail van een schilderijtje van de fiat 500 van kok Elena

Plein air schilderen is niet mijn sterkste kant vind ik zelf, maar zó fijn om te doen. Het moet snel (het licht!) en gestructureerd (de chaos!) en je moet echt versimpelen en samenvatten (bijna abstraheren) wat je ziet.

Het is warm, er zijn muggen, je wordt moe en soms lukt het van geen kanten en slaat de frustratie toe. Nou en?! De Duitse schrijver en dichter Rilke zei:

‘Frustraties zijn mijn inspiratiebron.’

Hoe dan ook, de flow is weer terug, ik verlang er naar dit vlotte tempo van schilderen komend najaar voort te zetten in mijn atelier.

Wil je zien wat ik zoal geschilderd heb kom dan graag tijdens het eerste weekend van oktober naar de Open Atelierdagen Noordoost Veluwe. Ik exposeer samen met Marjan Kok in haar atelier in Epe (nrs. 26 en 27). Voor meer informatie klik hier. En er is een prijsvraag onder de bezoekers georganiseerd; als je daaraan mee doet kan je een bedrag van € 500,00 winnen, vrij te besteden bij de deelnemende kunstenaars. Hoe leuk is dat.

Ik hoop jullie te zien en te spreken!

Groet,
Willy

PS.1
Werk van docent Herman Tjepkema is nu te zien in Slot Zeist: hij is een van de 50 genomineerden voor de Nederlandse Portretprijs 2019 (klik hier).
PS.2
Ik overweeg in het najaar aan een klein groepje een paar schilderlessen te geven. Als je geïnteresseerd bent mail me graag, dan neem ik contact met je op.
PS.3
De Italiaanse schilder Giorgio Morandi (die van die potjes en kannetjes ja) zei: ‘niets is zo abstract als de realiteit’. Kijk dit fijne filmpje van nog geen 4 minuten over zijn landschappen (klik hier)

2019 (nr 66 augustus) Lijntjes, kruisjes en streepjes.

Miss Benge, door Euan UglowEen schitterende expositie gezien in Museum More in Gorssel van het werk van Euan Uglow (Groot-Brittannië, 1932-2000). Met mijn neus er bovenop gestaan: prachtige heldere kleuren, bouwwerken van subtiele vlakken, losjes en tegelijk zeer precies, je vóelt de opperste concentratie om dat wat hij zag in de werkelijkheid, weer te geven op het doek. Zijn schilderijen ontroeren me. Ik weet niet waarom. Hij was daar niet op uit. Het ging Uglow om hele andere dingen.

Uglow zei dat schilderen naar de waarneming in feite gedoemd is te mislukken. Immers, je ogen vertekenen het beeld, je beweegt je hoofd, het licht verandert voortdurend, en alles in je hoofd (kennis, emotie, traditie, gedachten etc.) vertroebelt je blik. Wat is werkelijk? Daar worstelde hij mee. En ik vind dat een ongelooflijk interessante vraag. Zie jij wat ik zie? Bestaat er eigenlijk wel een objectieve werkelijkheid? Bestaat iets objectief, als niemand zich er van bewust is? Voer voor filosofen en andere wetenschappers. Kijk deze TEDtalk van Donald Hoffman (klik hier) als dit je boeit.

Uglow bouwde rustig vijf jaar aan een schilderij. Hij zocht houvast door alles te markeren met dunne lijntjes, kruisjes en streepjes: in zijn atelier op muren en vloeren, op het lichaam van het model, en op het doek. Hij was gefascineerd door geometrische verhoudingen, waarin hij de werkelijkheid probeerde te vatten. Als je de expositie gaat bekijken, sla dan de film daar niet over. En/of kijk deze film over de totstandkoming van zijn schilderij Root Five Nude (klik hier).

Iets anders.
Ik ga nu niet opnieuw uitgebreid over de ZomerExpo in de Fundatie schrijven, beetje klaar met die stier 😉
Er waren meer inzendingen die de mythe ‘Europa en de stier’ als uitgangspunt hebben genomen. Klik hier voor de verschillende interpretaties. Bezoek de expositie in Zwolle nu het nog kan (tot 1 september). En stem voor de publieksprijs (klik hier). Dat vinden wij -makers- fijn; dat jij de moeite neemt om te kijken en er iets van te vinden, als dank en erkenning voor de moeite die wij nemen om iets te creëren.

Groet,
Willy

2019 (nr. 65 juli)

Toeval en treffers. 


MH17, olieverf op doek, 10 x 15 cm, ntk.

Deze maand alweer vijf jaar geleden dat de MH17 crashte.

In mijn atelier hangt dit schilderijtje van zonnebloemen in het veld waar de brokstukken neerstortten. Waar maanden na de ramp nog van alles lag, niemand mocht er zomaar komen, het was inmiddels herfst, de bloemen net zo naargeestig als de rest. Ik schilderde het ter nagedachtenis aan 298 mensen, van wie ik zomaar één had kunnen zijn omdat ik op een haar na in dat vliegtuig zat.

Het leven bestaat uit toeval en treffers.

Rechtvaardigheid is vaak ver te zoeken. Daaraan dacht ik toen ik de expositie van de Zuid-Afrikaan William Kentridge in het Eye Filmmuseum bezocht. En opnieuw bij het zien van het werk van de Libanees-Amerikaanse kunstenaar Walid Raad in het Stedelijk Museum in Amsterdam. Johannesburg en Beiroet zijn ver weg van ons welvarende wereldje, als je wilt kan je doen alsof geweld, armoede en oorlog niet bestaan. Mij verrijkt het (ook al maakt het depri) er wel kennis van te nemen, via de indringende kunst van Kentridge en Raad.

Wil je meer weten
over William Kentridge klik hier (6 min.)
over Walid Raad klik hier (13 min.)

Gelukkig stemt kunst niet altijd triest, integendeel, ik kan van bepaalde schilderijen juist vrolijk worden. Maria Lassnig bijvoorbeeld had humor, zie haar schilderij ‘Dressur’ en Helen Verhoeven heeft dat naar mijn smaak ook met ‘Devil’s Diner’ (zie hiernaast).

Er is veel te zien en mee te maken dus voor degenen die de komende tijd NL niet verlaten. Want vergeet ook Euan Uglow in Museum More in Gorssel niet, Paper Art 2019 in CODA Apeldoorn, Jaume Plensa in Museum Beelden aan Zee, en natuurlijk de ZomerExpo in Museum De Fundatiein Zwolle en Heino (zie ook bovenaan in de agenda).

Puur enthousiasme over zoveel moois, maar hé, doe vooral je eigen ding. Ik ga in ieder geval weer aan de slag, met verf en doek, en hoop met al deze inspiratie tot nieuw werk te komen.

Fijne zomer!
Groet,

Willy

Zij die lezen weten veel,
zij die kijken weten soms nog meer.

(Alexandre Dumas)

 

Deel deze brief gerust met vrienden, familie of anderen in je netwerk.

2019 (nr. 64 juni) De sterren begeren

De sterren begeren. 


Pura Vida, olieverf op doek, 120 x 100 cm, te koop.

Een heerlijke zomer, dat wens ik iedereen alvast van harte toe. Lekker ontspannen in een hangmat, los komen van verwachtingen en verplichtingen, een beetje mijmeren en dingen doen om geen andere reden dan dat het leuk is. Misschien een expositie bezoeken?

ZomerExpo 2019 in museum De Fundatie Zwolle 


De opening op 25 mei jl.: feestelijk en druk bezocht. 

In mijn vorige brief had ik het al over de ZomerExpo (zie ook hiernaast). Er zijn nu 250 werken tentoongesteld met het centrale thema Europa. Ik hoop dat je gaat kijken en je zult verwonderen over alle creativiteit en professionaliteit. En iedereen kan stemmen voor de publieksprijs. Ik stem natuurlijk niet op mezelf, er zijn grenzen 😉  Eigenlijk kan ik helemaal niet kiezen waar ik op zal stemmen, veel is onvergelijkbaar, trouwens, ik wil ook helemaal niet vergelijken. Niettemin, ik stem op een werk dat me direct bij de strot greep toen ik me realiseerde waar ik naar keek. Roept schaamte op, laat alle glans verdwijnen. In 1 seconde komt binnen wat we allemaal zo graag buiten onszelf houden, omdat het te erg is. Waarbij ik nog maar weer eens op wil merken dat kunst er dus toe doet! Omdat het niet alleen primaire reacties oproept, maar ook uitnodigt tot nadenken. Catalogusnummer 38. Ga zelf maar kijken in de Fundatie.

In ieder geval nodig ik je uit te stemmen, en dat mag gerust ook bijvoorbeeld op mij/op May. Catalogusnummer 13. Klik hier om je stem uit te brengen. En het is trouwens een verkoopexpositie, dus je kunt ook werk aanschaffen.

RTVOost heeft een item voor hun uitzending van 5 minuten gemaakt, waarvoor ze mij ook hebben geïnterviewd. Het filmpje geeft al een leuke indruk van wat je te zien krijgt. Wil je kijken klik hier. Eerst komt Ralph Keuning (directeur Fundatie) aan het woord, dan Carlien Oudes (directeur ArtWorlds) en dan ik. Heb gezocht naar dat citaat van Goethe, waar Keuning het over heeft. Dit zal het zijn:

Die Sterne, die begehrt man nicht,
Man freut sich ihrer Pracht.

Hij noemt ook nog het Icarus-motief, dat gaat over hetzelfde, kort gezegd: afgestraft worden voor hoogmoed. Trouwens ook weer zo’n fijn Grieks mythologisch verhaal (klik hier als je het wilt lezen).

Maar mooi, hoe je dus vanuit verschillende invalshoeken kan kijken en waarderen.

Groet,
Willy

Deel deze brief gerust met vrienden, familie of anderen in je netwerk.

2019 (nr. 59 januari): Sharing is caring

Sharing is caring.


olieverf op papier, ca. 20 x 30 cm, te koop

Grappig, ‘sharing is caring’ zeggen de Engelstaligen. Wij zeggen: ‘delen is vermenigvuldigen’. Allebei mooi, het lijkt me een sympathiek begin van een nieuw jaar, waarin ik iedereen van harte alle goeds wens en veel met jullie hoop te delen via deze maandelijkse brief.

Atelierverkoopdag

Graag nodig ik je uit zaterdag 26 januari een kijkje te nemen in De Oude Ambachtsschool in Zwolle. We organiseren dan een ‘atelierverkoopdag’ (zie hiernaast voor meer info). Het schilderijtje hierboven is te koop. En veel meer dan dat. Gewoon komen dus, beetje rondlopen door de gangen, ateliers bezoeken, praatje maken, koffie met iets lekkers, en wie weet vind je iets van jouw gading.

Google Arts & Culture

Het is al jaren mogelijk kunstcollecties van over de hele wereld van zeer dichtbij te bekijken op je computer of smartphone. Ik hoor daar zelden iemand over, gek eigenlijk. Waarom wordt hier niet dankbaar en veelvuldig gebruik van gemaakt op bijvoorbeeld kunstacademies? Onvoorstelbaar hoeveel informatie digitaal bijeen is verzameld en gerubriceerd. Kijk naar deze twee Tedtalks van Amit Sood, de eerste -5 min- uit 2011 (klik hier) en de tweede -15 min- uit 2016 (klik hier). Dagelijks kan iedereen dus moeiteloos een portie kunst en cultuur tot zich nemen. Zoals je ook per dag 10 woordjes in een vreemde taal kunt leren en/of 10.000 stappen kunt zetten en/of een kwartier kunt mediteren en/of buikspieroefeningen doen en/of … Inderdaad, er is véél wat je heel eenvoudig iedere dag kunt doen 😉  Afijn, dit platform is onvolledig en het vervangt geen museumbezoek, maar als informatiebron erbij vind ik het fantastisch, ook vanwege de mogelijkheid extreem uit te vergroten. See for yourself, als je het platform wilt bezoeken klik hier.

Mediation

De meesten van jullie weten dat ik mijn schildersbestaan combineer met ander -ook heel fijn- werk: ik treed regelmatig op als mediator in allerlei soorten geschillen. Mijn mediationwebsite was al een tijd toe aan een update. Prima begin van 2019 dat ie nu nieuw en fris in de lucht is: als je geïnteresseerd bent klik dan op www.willyvanderbeek.nl voor meer informatie. Top als je in voorkomende gevallen anderen op mijn website attent wilt maken; bij voorbaat dank!

Groet, Willy

PS
Vaak krijg ik leuke reacties op mijn brieven.
Zo stuurde mijn docent Engels van de middelbare school (!) me vorige maand een kort verhaal van Roald Dahl n.a.v. mijn brief over de schilder Soutine. Dat leesplezier deel ik dan graag weer met jou, klik hier als je fan bent van Dahl en/of Soutine.

PSS
Gisteravond naar de film Bohemian Rhapsody geweest: ga kijken! Heeft niets met schilderen te maken, maar alles met passie, inspiratie, eigenzinnigheid, diep gaan, groot worden, eruit halen wat erin zit. Indrukwekkend!

2019 (nr. 63 mei): ZomerExpo 2019 met thema ‘Europa’

ZomerExpo 2019 met thema ‘Europa’


Titel: Europa en de stier, een mythe.  170 x 100 cm
(olieverf op linnen, aluminium frame, houten lijst)

Het verhaal uit de Grieks mythologie.
Een Fenicische prinses met de naam Europa is met haar vriendinnen bloemen aan het plukken in een weiland met koeien nabij het strand. Oppergod Zeus ziet de mooie Europa en valt als een blok voor haar schoonheid; hij wil haar. Om Europa niet af te schrikken verandert Zeus zichzelf in een stier en mengt zich tussen de koeien. Lang verhaal kort: Europa klimt op de rug van de stier, die er vervolgens onmiddellijk vandoor stormt, het strand af, het water in. De stier zwemt met Europa op zijn rug naar Kreta. Alwaar hij haar zijn ware gedaante toont en haar misbruikt. Tot zover de mythe.

Mijn schilderij.
Boris Johnson als stier? Of belichaamt de stier symbolisch alle brexiteers samen? Whatever. In ieder geval wordt er mijns inziens fiks gebruik gemaakt van Theresa May. Natuurlijk, ze is zelf op die rug geklommen, had ze nooit moeten doen, maar wat een taaie volharding. Ik ben geen voorstander van de brexit, maar heb respect voor Theresa. Zij valt er niet af als het aan haar ligt; brexit means brexit! Ze laat de overige 27 Europese lidstaten achter zich, het ongewisse tegemoet.

PR
Ik voel me vereerd dat mijn schilderij is gekozen uit 3200 inzendingen, om te gebruiken voor de PR van de ZomerExpo in Museum de Fundatie in Zwolle klik hier
Van 25 mei tot 1 september kan je de tentoonstelling bezoeken om de 250 werken, die uiteindelijk door 3 jury’s zijn beoordeeld, te bekijken.

Ik zeg: doen!

Groet,
Willy

PS.
En óók doen:
stemmen op 23 mei voor het Europese Parlement!

PSS
Komend weekend verloten we vijf kleine kunstwerken (van iedere exposant een) tussen de bezoekers van het kunstweekend in Dijkmoment (zie in de kolom hiernaast). Gratis, je hoeft geen lot te kopen. Door je komst maak je kans. Ik hoop je te zien!

2019 (nr. 62 april): Modellen moeten hun best doen

Modellen moeten hun best doen.

 


Drie portretjes van 30 x 40 cm, olieverf op linnen.

Met enige regelmaat krijg ik een portretopdracht. Ik doe dat graag; het is leuk, spannend en uitdagend.

Een portret naar de waarneming schilderen vraagt bijzondere concentratie, intensiteit en focus. Er is zoveel tegelijk om rekening mee te houden! Positie, houding, lichtval, contact met het model, tempo maken, niet verslappen. Bovendien, niet alles is af te dwingen, ook het toeval speelt mee. En houd het maar eens licht en los als je toewerkt naar een gelijkend resultaat. Ik ben het eigenlijk wel eens met die gekke Spaanse schilder:

Modellen zouden hun best moeten doen op het portret te lijken.
Salvador Dali (1904-1989)

Deze keer was de vraag of ik drie jonge mannen wilde portretteren, broers van elkaar, als cadeau en verrassing voor hun ouders. De opdracht kwam van een relatie van de ouders. Het zijn bovenstaande drie portretten geworden, ieder 30 x 40 cm. Ik vind dat ze hun best hebben gedaan 😉

Een bewuste keus om ze niet samen op een doek te portretteren. Als je meerdere personen op één doek wilt schilderen krijg je er gratis en voor niets een aantal schildersproblemen bij. Hoe zet je ze neer ten opzichte van elkaar, hoe bewaak je de eenheid en de rust op het doek en doe je tegelijkertijd recht aan ieders individualiteit, en -even praktisch- laat je ze dan met z’n drieën tegelijk poseren? No way, wat mij betreft, ik heb dat poseerproces van één-op-één en de wisselwerking die dat geeft er wel bij nodig. Rembrandt was echt geniaal met een mannetje of 22 op z’n Nachtwacht!

Dat wisten we natuurlijk al (en met 186 Rembrandtactiviteiten in een jaar valt zijn genialiteit ook niet te missen). Het Rijksmuseum bijvoorbeeld, overstelpt ons met evenementen (klik hier). Een aanrader is de expositie ‘Alle Rembrandts’ (loopt nog tot 10 juni), om die kleine fijne prachtige etsen en inkttekeningen eens goed bekijken.

    

Als je nu tien minuten pauze neemt, kan je genieten van een prachtige biografie van onze nationale held en trots Rembrandt: klik hier.

Groet,
Willy

PS.
De selectie voor de ZOMEREXPO 2019 is weer volop aan de gang. Inmiddels zijn uit 3200 inzendingen 1000 werken gekozen die door zijn naar de tweede ronde. Ik heb twee schilderijen gemaakt voor het thema van dit jaar ‘Europa’; ze zijn allebei door die eerste selectie. Spannend. Er is uiteindelijk ruimte voor 250 kunstwerken in Museum De Fundatie in Zwolle. Wil je meer weten over de ZomerExpo: klik hier.

2019 (nr. 61 maart): Een weg inslaan

Een weg inslaan.

   

Eind februari, ik loop over de heide mijn dagelijks 10.000 stappen te verzamelen. Lage middagzon, 20° C, een heel zacht briesje. Wat is het mooi! Ik denk aan onze jongste die ooit als 3-jarige in de vroege ochtend buiten vol verwondering tegen me zei: ‘Mama, de wereld verwent ons…

Na een paar dagen continu schilderen en uitproberen -met zeer onbevredigend resultaat- is het buiten zijn in de natuur heilzaam. Ik bedenk hoe ik de kleur van de schaduwen die nu zo mooi lang over de grond vallen zou mengen (ultramarijn, rauwe omber, titaanwit en een beetje violet?).

En ik denk aan de film gebaseerd op het leven van de schilder Gerhard Richter, ‘Werk ohne Autor’ (klik hier voor de trailer); hoe ongelooflijk fijn is het als je ontdekt welke weg je in moet slaan. Prachtig verfilmd: eerst het sociaal-realistische werk, bedoeld als ‘verheffend’ voor het Oost-Duitse volk. Dan, aangekomen in West-Duitsland, het experimenteren met vorm en materiaal en werkwijze, totaal buiten de eigen comfortzone. De complimenten en de kritiek, vervolgens de dagen starend doorgebracht voor een leeg wit doek en de lusteloosheid die dat met zich meebrengt. Het simpelweg niet weten, in al deze vrijheid, wat en hoe te schilderen.

En dan ineens begint er iets te kiemen, ontstaat schijnbaar vanuit niets een idee, begint hij te schetsen, te schilderen, eerst aarzelend, maar gaandeweg met steeds meer passie en zonder nog een spoor van al die twijfel die er eerst was. Dann geht’s los!

Aaaahh, zo wil je het!

Maar goed, sommige mensen zijn dus werkelijk vernieuwend en creatief. Kijk naar deze Ted Talk van de kunstenaar DuBois (klik hier) en verwonder je over de portretten die hij maakt met big data. Interessant en indrukwekkend.

Groet,
Willy

Ps. Ondertussen troost ik me graag met Nietzsche:
“Toen ik moe was van zoeken, leerde ik vinden.”

2019 (nr. 60 februari): A happy cow

A happy cow.


olieverf op paneel, ca. 20 x 30 cm, verkocht

Een gezellige drukke atelierverkoopdag was het, vorige week zaterdag in de Oude Ambachtsschool in Zwolle. Bovenstaand paneeltje en ook onderstaande werken heb ik verkocht, plus nog een stuk of 10 andere.

Als gezamenlijke atelierhouders organiseren we jaarlijks zo’n atelierverkoopdag in januari, leuk om te onthouden.

    
    
    
    

En terwijl ik vrolijk en blij met alle reuring en ontmoetingen in mijn atelier rondliep, werd mijn goede bui eind van die middag bijna de nek om gedraaid door een gesprek met een mij onbekende man. Hij liep zonder te groeten binnen, kéék naar mijn werk -het is doorgaans direct duidelijk of iemand echt kijkt, en dat deed hij- en riep na een paar minuten tegen niemand in het bijzonder: ‘het is verdomme toch ook wel wat, zo’n opruiming!’

Oké… We raakten in gesprek. Hij bleek één van de oprichters van de culturele broedplaats te zijn, uit de tijd dat DOAS een kraakpand was, en vertelde dat de kunstenaars destijds regelmatig een vuur maakten op het plein om werk dat niet voor een goede prijs verkocht werd in de fik te steken. Liever vernietigen dus, dan je prijs verlagen. Tsja. Hij raakte een gevoelig punt.

Is het hoerig om ouder werk voor minder te verkopen dan je het in eerste instantie waard vond? Of is het simpelweg fijn dat het -weliswaar voor minder geld- toch gekocht wordt en een plek krijgt waar mensen het zien en er hopelijk van genieten? Principe versus commercie.
Toen hij wegliep riep hij nog over zijn schouder naar mij: ‘Je maakt verdomd goed werk’. Dat dan wel weer. Bedankt meneer. Voor het gesprek, dat in ieder geval eerlijk was.

Ik ben echt benieuwd wat jouw mening is hierover.

Maar voor wie dus even dacht dat ik ‘binnen’ ben na deze verkopen: het gaat hier niet over de 80 miljoen voor ‘Pool with Two Figures’ van David Hockney, noch over die 6 miljoen voor de Rubenstekening van Pr. Christina 😉

Waar het wel over gaat:

At my easel I’m as happy as a cow in her stall.” 

(Louise Nevelson, Amerikaans beeldhouwster)

Groet,
Willy

2018 december: Stof van het dagelijkse leven

Stof van het dagelijkse leven.

naar Chaïm Soutine: La jeune anglaise

Ik ben gek van het werk van Chaïm Soutine (Wit-Rusland 1893 – Frankrijk 1943). Chaïm groeit op als 10e van 11 kinderen in een arm Joods gezin en vertrekt op z’n 20e naar Parijs. Daar brengt hij veel tijd door in het Louvre, waar hij de oude meesters bestudeert.

Hij maakt intense schilderijen; pasteus, krachtig, rauw, en bizar. Uit de boeken en artikelen die ik over hem heb gelezen komt het beeld naar voren van een koortsachtig fanatieke schilder, een emotionele man. Een stinkende viespeuk ook, met een onmogelijk karakter. Maar hé, wie maakt zich druk om hygiëne en omgangsvormen als je zulke schilderijen maakt;-)

In de workshop die ik geef op zaterdag 15 december in mijn atelier in Zwolle kan je, als je dat wilt, zelf een schilderij van Soutine kopiëren. Erg leuk om te doen! We werken dan met water vermengbare olieverf (daar heb ik dit voorbeeld hierboven ook mee geschilderd). Kijk voor meer informatie op mijn website. Je kunt je nog aanmelden als je mee wilt doen, je bent welkom.

Iets anders: bezoek je ook wel eens de KunstRAI, de TEFAF in Maastricht, PAN Amsterdam, of een andere kunstbeurs in binnen- of buitenland? Kijk dan naar dit filmpje van Jerry Saltz, senior kunstcriticus bij New York Magazine. Hij vertelt je in 5 minuten hoe je jezelf door zo’n beurs heen werkt. Ik vind hem grappig. Zijn advies: laat je niet intimideren en heb een open blik. Wat mij betreft geldt dat ook buiten kunstbeurzen. Klik hier.

Tot slot: een paar keer per jaar schrijf ik een blog voor de website van een post-hbo-opleiding coaching (CRK) waarbij mij het onderwerp ‘levenskunst’ is toebedeeld. Eervol daarover te schrijven, lastig ook. Want kunst is al moeilijk te definiëren, maar wat is dan eigenlijk levenskunst? Gelukkig mag ik er ook een schilderij bij maken. klik hier

‘Kunst
wist het stof
van het dagelijkse leven
van onze ziel.’   (Pablo Picasso)

Lieve lezers, laten we er een mooie decembermaand van maken; liefdevol, feestelijk, kunstzinnig, met humor en met momenten van stilte en van samen zijn.

Groet,

Willy