Berichten

2022, nr 100 (juni)

Honderd.

Jan (in opdracht). Olieverf op linnen, 40 x 30 cm 

Vorige maand reed ik langs de plaats Pioppi in Italië, daar woont een onevenredig hoog aantal honderdplussers. We hadden het over honderd jaar zijn, dat we niemand persoonlijk kennen die honderd is of was. Zou je honderd willen worden? We memoreerden één van de vele oneliners waar oma P. aan het eind van haar lange leven zo kwistig mee strooide: ‘Prachtig naar de tachtig, bedonderd naar de honderd’. En we vervolgden onze weg.

Ik vond een lijstje aanbevelingen op internet, voor als je -net als de inwoners van Pioppi- gezond oud wilt worden: beweeg natuurlijk (sportschool geen must), heb een doel maar geen stress, neem 20% minder calorieën, eet plantaardig voedsel, drink regelmatig wijn, hoor bij een groep gelijkgestemden en koester je familie en vrienden. Niet heel opzienbarend. Wel aangenaam verrast door de wijn.

Wat heeft dat met mijn honderdste brief te maken? Niets. Behalve dat het mijn doel is er iedere maand een te schrijven en dat het me geen stress oplevert, alleen maar plezier. Goed bezig dus 😉 Het is een tweede natuur geworden om in het dagelijks leven alert te zijn op mogelijke onderwerpen en invalshoeken voor mijn brief. In feite net als bij het schilderen. Door het schilderen en door het schrijven ontstaat een prettige aandacht voor de omgeving. Het is nooit saai als je graag iets creëert, omdat je in je hoofd daar voortdurend mee bezig bent.

De schildersbrieven maken dat ik me verbonden voel met de lezer. Ik ontvang op iedere brief reacties, al ruim acht jaar. Maar ik voel me ook verbonden met de anonieme lezer, die nooit reageert. De gedachte dat mijn brieven gelezen worden en iets brengen (een idee om iets te gaan bekijken, een overpeinzing, een lach, wat ook maar), geeft me voldoening en energie.

Ik vind deze honderdste brief een mooi moment om mijn lezers -jou dus- te bedanken voor deze aangename wisselwerking. Graag wil ik je de gelegenheid geven mijn boek ‘De schilder schrijft’ dat in de eerste helft van juli uitkomt, met 5 euro korting te kopen èn ik neem de verzendkosten daarbij voor mijn rekening. Dit aanbod geldt tot en met 15 juli a.s. Je betaalt dan € 18,95 in plaats van de vaste prijs van € 23,95. Je kunt het bestellen door mij een mailtje te sturen met je NAW-gegevens, aantal gewenste exemplaren en je mobiele telefoonnummer, dan stuur ik je een betaalverzoek (een tikkie). Of, als je dat liever wilt, een nota. Na ontvangst van je betaling zorg ik dat je je bestelling ontvangt, zodra het boek van de drukker komt.

Natuurlijk kan je De schilder schrijft ook online bestellen zodra het uit is, bijvoorbeeld via Amazon.nl en Bol.com. Dan betaal je de gewone prijs van € 23,95. Op mijn website komt een linkje te staan.

Groet,
Willy

PS.
Over wisselwerking gesproken: dat was het schilderen van het portret van Jan (zie hierboven) zeker ook. Zo fijn, als iemand zonder poespas gaat zitten en in gedachten verzinkt. Zich laat zien, zonder woorden. Het blijft magie om het onzegbare te ervaren in verf op doek.

2022 nr 96 (februari)

Deze tijd waarin wij leven.


olieverfschets ca 50 x 50 cm

De meest troosteloze grijze kille maand van het jaar is voorbij. En de samenleving opent zich weer. Dat zijn twee omstandigheden van buitenaf, die de stemming van binnen positief beïnvloeden. Want hoe stoïcijns ik ook probeer te zijn, me oefen in gelatenheid, het verlangen dringt zich op. Naar zo’n vroege voorjaarsdag, met een groep familie en vrienden vrolijk eten en drinken op het groene gras in de stralende zon. Het licht glinstert en kaatst, er is reuring. Dat komt er allemaal weer aan!

Het is de week van de poëzie. Het geschenkboekje bevat 10 gedichten van Ramsey Nasr, gemaakt op basis van de brieven van Van Gogh. Ik luisterde in de podcast van de Bezige Bij naar een interview met Nasr: hij gebruikt uitsluitend de woorden van Van Gogh, herschikt ze, zonder eigen toevoegingen, hij laat alleen woorden weg. Een prachtige vondst, die indringende poëzie oplevert en soms nog opmerkelijk actueel ook:

laten we een taak vinden
die ons dwingt om rustig te zitten
bezig met werk dat eenvoudiger is
dan taken die nut hebben

in deze tijd waarin wij leven
waarin alles wartaal lijkt uit te slaan
[…]

laten we maar stillekens voortgaan
tevreden met het maken van schilderijen
wat niet het geluk is en niet het ware leven
maar een schilder is gelukkig
zoodra hij kan weergeven
wat hij ziet
[…]

Groet,
Willy
PS.1.
Noteren jullie alvast de DOAS Atelierverkoopdag op zaterdag 19 maart? Ik hoop van harte dat we elkaar dan kunnen zien!

PS.2.
Wil je een leuk filmpje zien van de DOAS Jubileumdag op 31 oktober jl. gemaakt door Eline Achterhuis, klik hier.

Deel deze brief gerust met vrienden, familie
of anderen in je netwerk.

2021 nr 89 (juli) Niets doen

Niets doen.


‘La Meuse’  Oil on linen, 50 x 50 cm

De afgelopen week was het volle bak: van maandag tot en met vrijdag met een groep schilders onder begeleiding van Herman Tjepkema (klik hier) plein air schilderen in de Franse Ardennen, zaterdag de opening van de duo-expositie van Paula de Graaff en mij in INKHotel Amsterdam en zondag naar de expositie van ‘Painting of the Year’ in de Westergasfabriek, waar een schilderij van mij hing. Genoten van alles!

Hieronder een kleine foto-impressie:

     

          

In INKHotel hangt ons werk tot en met september a.s. Dus loop gerust binnen om te kijken. En wil je gebruik maken van het mooie aanbod van 4* INKHotel (klik hier) om een expositiebezoekje te combineren met een diner-overnachting-ontbijt-arrangement: het kan nog!
Voor wie Amsterdam (te) ver is: het meeste werk dat er hangt is ook te zien op mijn website (klik hier) en op Paula’s instagram (klik hier).

En nu, what’s next? Steady door met het Dushi-project (klik hier). Daar heb ik gelukkig nog de hele zomer de tijd voor. En aanstaande zondag 11/7 om 16.00 uur de finissage in het Paletgebouw (welkom! klik hier voor meer informatie).

Eigenlijk ben ik wel toe aan back to normal. Rust in de tent! En er is ander werk (klik hier), zoals bijna iedere schilder twee petten op heeft. Verder lekker wandelen door bos en heide, fietsen, zwemmen, tuinieren. Kopje koffie, beetje lezen en schrijven. In mijn atelier verpozen. Inspiratie komt niet -weet ik inmiddels- door je als een dolle van het een in het ander te storten. Ik verheug me. Op niets!

Ik wens jullie allen een prachtige zomer, geniet ervan. Mocht je zin hebben in (en tijd hebben voor) een bezoekje aan mijn atelier, om schilderijen te bekijken, een opdracht te bespreken of gewoon samen een kop koffie te drinken, dan zijn dit wel de maanden daarvoor. Bel of app of mail me, dan spreken we iets af.

Tot slot, zoals de trouwe lezers gewend zijn 😉 een paar lees- en kijktips:
– het boek Mrs Degas van Arthur Japin. Historische roman, de moeite waard als je van schilderen houdt.
– 4-delige BBC serie over het impressionisme gepresenteerd door Waldemar Januszczak, heel fijn!
– mr Bean, fragment uit Whistlers mother, ontzettend melig/grappig.
– interessante Ted talk van Tali Sharot over optimisme (herkenbaar!)

Groet,
Willy

PS. Cicero (106 – 43 v.C.) zei het al: ‘Niets doen verkwikt!’

2020 (nr 78 augustus) A different kettle of fish.

Een zomerse dag, een feestelijke lunch, leuke mensen in een prachtige omgeving. En dat dan vastleggen in verf. Welke schilder zegt nee tegen zo’n uitdaging?

Natuurlijk had ik bedacht dat die 26 gasten zouden bewegen, eten, drinken, praten, opstaan en ergens anders zouden gaan zitten. Maar ach, hoe vaak heb ik al niet plein air geschilderd in allerlei omstandigheden? Midden tussen de drommen toeristen in centrum Amsterdam, in wind en regen aan de Noordzee, tussen de muggen en mieren in het verzengend hete Toscaanse heuvelland. Nou dan. Gewoon doen dus. En er achter komen dat dit wel a different kettle of fish is.


Die beweeglijkheid blijkt nog niet eens het grootste probleem, veel lastiger is dat je nergens goed zicht hebt. Als je met je ezel aan de kopse kant van zo’n lange tafel staat, zit iedereen achter elkaar en zie je alleen de voorste personen. Ga je iets schuin staan naar links of rechts, dan zie je alleen ruggen.

Maar hé, zelfs Renoir schilderde zijn ‘Lunch van de roeiers’ uiteindelijk grotendeels in zijn atelier (ruim een jaar werkte hij er aan), waar vrienden en bekenden in alle rust voor hem als roeiers poseerden… Is dat vals spelen? Of gewoon een slimme zet? Ik ben in ieder geval nu voor deze opdracht in mijn atelier aan het werk met alles wat ik verzameld heb: de zegen van Renoir, de sensatie van de beleving van die dag in mij opgeslagen, mijn op locatie geschilderde opzet, plus een aantal foto’s, die ik heb geprint en geknipt en geplakt tot een compositie waar ik iets mee kan.

In mijn volgende brief laat ik je de resultaten zien.
Voor nu deel ik graag mijn ervaring in de vorm van een aantal praktische tips voor de schilders die zich uitgedaagd voelen:

1. Bedenk dat je buiten niet verder komt dan het schilderen van een impressie. Kies een paar mensen uit die je herkenbaar schildert, de overigen worden toetsjes en vlakjes en kleur zonder specifieke vorm.
2. Gebruik een atelierezel i.p.v. een veldezel.
3. Plaats twee doeken van hetzelfde formaat op je ezel achter elkaar, zodat het licht niet door je doek schijnt (heb je gelijk een reservedoek).
4. Gebruik een groot formaat werktafel en neem ruim voldoende spullen mee (terpentine, oude lappen, klemmen etc.). Vergeet niet je spiegeltje en je venster (zonder ben je verloren) en een lange lat, voor richtingen, heel fijn om zo’n eindeloze tafel er met een snelle rechte lijn op te zetten.
6. Maak veel foto’s om daarmee in je atelier door te kunnen schilderen.
7. Begin uitgerust, kom (veel) vroeger dan de gasten om je werkplek in te richten, drink niet mee met het gezelschap 😉 en tot slot: enough is enough, stop als de energie op is.

‘Plein-air painting is not a spectator sport, and it’s not a team effort. It’s the discipline of discovering yourself as you try to unravel the magic.’ (Skip Whitcomb)

 

Groet,
Willy

PS. Er zijn nog een paar plekken om deel te nemen aan de workshops; beginner of gevorderde, je bent welkom. Zie de agenda hiernaast.