2021 (nr 87 mei) Je mag hen je liefde geven.

Je mag hen je liefde geven.


olieverf op doek, 24 x 30 cm

Over de kinderen.
Je kinderen zijn je kinderen niet.
Zij zijn de zonen en dochters van ’s levens hunkering naar zichzelf.
Zij komen door je, maar zijn niet van je,
en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.
Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten,
want zij hebben hun eigen gedachten.
(….)

Dit is het begin van een gedicht van Kahlil Gibran (1883 – 1931), Libanees dichter, filosoof en schilder. Lees vooral het hele gedicht (klik hier), prachtige beeldspraak: je bent de boog waarmee je kind als levende pijl wordt weggeschoten.

Soms gaat er iets mis met pijl en/of boog en kunnen kinderen niet meer bij hun ouders wonen. Als advocaat ben ik daar regelmatig bij betrokken geweest. Traumatische gebeurtenissen, hechtingsstoornissen, beperkingen, het kan van alles zijn waardoor kinderen uit huis geplaatst worden. Als ze geluk hebben komen ze terecht in één van de Dushi-huizen (klik hier) waar veiligheid, rust, vrolijke gezelligheid en liefdevolle begeleiding wordt geboden.

Met een aantal vrouwen zetten we nu een sponsor-project op ten behoeve van deze kinderen. Vanuit intens gevoelde dankbaarheid dat wij het zó goed hebben, dat onze kinderen ‘gewoon’ konden opgroeien en prettige mensen zijn geworden. En vanuit de wetenschap dat er dringend behoefte is aan geld om iets extra’s te doen voor en met deze kinderen. Denk aan sport- en spelactiviteiten, muziek, extra leermiddelen en wat maar nodig is om talenten te ontwikkelen, vertrouwen te herstellen en uiteindelijk zelfstandig te kunnen leven.

Concreet: ik ga portretjes van deze kinderen schilderen. Op locatie, in de zes Dushi-huizen die op dit moment gerund worden. Die portretjes worden als het meezit in het laatste weekend van september a.s. geëxposeerd en hopelijk gekocht, waarbij de opbrengst volledig toekomt aan de Dushi-huizen.

Ik houd jullie de komende maanden op de hoogte van de vorderingen. Eerlijk gezegd vind ik het knap spannend. Portretten schilder ik al heel lang; die ervaring zal ik hard nodig hebben bij het schilderen van een stuk of 55 mij onbekende kinderen tussen de pakweg 6 en 18 jaar, in mij onbekende omgevingen. En het is uiteraard de bedoeling dat het lijkt, maar niet als een foto, dus snel en losjes geschilderd, met wel steeds iets kenmerkends van ieder kind.

Kortom: gaaf plan, maar naast montere zelfoverschatting ligt eeuwige onzekerheid over eigen schilderkwaliteiten ook altijd op de loer 😉  Dus. We’ll see.

Groet,
Willy

PS.1.
Mijn lieve nichtje wilde wel proef zitten voor me, zie hierboven.

PS.2.
Nog dank voor de vele mooie reacties die ik ontving op mijn vorige brief over groeiend verlangen (klik hier als je deze of andere  brieven na wilt lezen, ze staan onder aan mijn website). Kennelijk herkenbaar voor velen. Een lezer reageerde met het linkje van de TEDx-talk van Alyssa Monks: The Beautiful Awful (klik hier). Een persoonlijk verhaal van een schilder.

2021 (nr 86 april) Groeiend verlangen

Groeiend verlangen.


olieverf op doek, 40 x 30 cm

In een zonnige Zuid-Europese stad op een terrasje neerstrijken; misschien behoort dat over een paar maanden wel weer tot de mogelijkheden. Het verlangen groeit om over de eigen grenzen te kijken, letterlijk en figuurlijk. Verlangen naar reizen, cultuur, nieuwe indrukken, onbekommerd samenzijn met mensen en wat leven in de brouwerij.

15 jaar geleden schreef ik een boekje met de titel Bestemming Onbekend. Ik had kanker en mijn leven stond ineens op de kop. Ik wist niet waar het naar toe ging. Later heb ik me gerealiseerd dat de bestemming niet zozeer van belang is, of die nu bekend of onbekend is. Het gaat in het leven om de weg, om onderweg zijn. Open deur. Maar toch.

Ik zie een parallel met deze onzekere coronatijd. De angst voor het virus, de opgelegde beperkingen; allemaal van buiten komend onheil. Veel mensen voelen zich gedwarsboomd in hun dagelijks bestaan, zijn ongeduldig en gestrest over de maatregelen. De gedachte is al snel: als straks (ooit!) de beperkingen worden opgeheven, dàn is alles weer oké.

Maar we leven NU. We zijn onderweg, right this moment! En de beperkingen -en daarmee dus ook het verlangen naar vrijheid- maken deel uit van de weg.

Man is a creation of desire, not a creation of need. (Gaston Bachelard)

Als je het groeiende verlangen naar verruiming van mogelijkheden beschouwt als iets waardevols, iets van betekenis, in plaats van iets waaraan zo snel mogelijk tegemoet gekomen moet worden, kan dat nieuwe inzichten opleveren.

In zekere zin zijn we allemaal onverzadigbaar en (die wijsheid heb ik niet van mezelf maar van de stoïcijnen) achter ieder verlangen zit eigenlijk een ander verlangen. Dus je zou eens kunnen onderzoeken waar je èigenlijk naar verlangt. En (maar dat is natuurlijk voor gevorderden) als je blijvend tevreden wilt zijn, verlang dan naar dat wat je al hebt 😉

Tot zover de filosofische bespiegelingen. Volgende keer weer lekker prozaïsch. In ieder geval ga ik jullie dan vertellen over een nieuw project, waarvoor ik deze zomer op verschillende locaties in totaal een kleine 60 portretjes ga schilderen van jonge mensen in de leeftijd 4 tot 18. Met hopelijk een overzichtsexpositie daarvan ergens in september. Wordt vervolgd!
Groet,
Willy

PS.
Podcasttip voor schilders, wel enigszins commercieel en over-de-top-Amerikaans, maar goed te beluisteren tijdens de dagelijkse stappen: Savvy Painter Podcast

2021 (nr 85 maart) Like a duck going to water.

Like a duck going to water.


olieverf op papier, 50 x 65 cm

Sommige mensen zijn uitzonderlijk begaafd. Ter troost voor mij en voor velen: misschien heb je wel een beter ticket voor een gelukkig leven wanneer je tot de overgrote middenmoot behoort, dan wanneer je de talentkaart hebt getrokken.

Het past wel in de ‘maakbare samenleving’ om te doen alsof alles gewoon een kwestie van hard werken en doorzetten is (nou ja ‘gewoon’, dat zijn ook geen eigenschappen die iedereen bij geboorte meekrijgt). Maar om werkelijk bijzonder werk te maken is meer nodig dan je schouders eronder te zetten. Dat meerdere dat heb je, of dat heb je niet. En als je het hebt ga je als een eend te water. Kijk even naar dit filmpje van de BBC uit de televisieserie Show Me the Monet (klik hier); vraagt slechts drie minuten van je kostbare tijd en je glimlacht de rest van de dag. Omdat je wordt gegrepen door speciaal talent in combinatie met oprechte beschaafde bescheidenheid; waar treft men dit nog in tijden van overmoed en waanzin.

Verder nog weer een leuk stukje film over Diebenkorn, die mij de afgelopen maanden zo fijn inspireert. Klik hier, (slechts 2 min.) Hij vertelt hoe lastig het kan zijn om te beginnen op dat witte doek: ..but when they get a bit besmirched, well then they are fair game.

Tot slot twee korte documentaires over Nederlandse hedendaagse vrouwelijke schilders die ik bewonder, om verschillende redenen. Allebei ongeveer 15 minuten kijkplezier:

Lily van der Stokker klik hier
Helen Verhoeven klik hier
In de hoop jou ergens dit jaar te ontmoeten, tijdens een expositie of in mijn atelier (zie de agenda hiernaast), ga ik de komende tijd lekker door met schilderen. Niet als een eend, maar toch wel gewoon dat water in, immers:

Je kunt de zee niet oversteken
door alleen naar het water te staren.
R. Tagore, Indiaas mysticus, dichter en Nobelprijswinnaar literatuur

Groet,
Willy

2021 (nr 84 februari) Volkomen leegheid, volstrekte stilte.

Volkomen leegheid, volstrekte stilte.


olieverf op papier

Nu de stilte steeds stiller wordt en alle dagelijkse ruis in het kleine particuliere leventje verstomt, krijgt creativiteit ruim baan (NB daartoe niet teveel naar het nieuws kijken en zeker niet naar al die talkshows). Geen enkel excuus meer voorhanden om niet te werken. De dag strekt zich leeg voor mij uit. Als er nu nog niet geschilderd kan worden, wanneer dan wel? Ik omarm het kale niets (in de hoop en het vertrouwen dat ik straks mijn familie en vrienden weer kan omarmen) en produceer en experimenteer. Weglaten, geen details, abstraheren, grove penseelstreken, denk in vlakken en vormen, niet in betekenis, heb lef, laat los! Zo spreek ik mezelf toe. ‘Wordt het wat?’ vraagt een geïnteresseerde enkeling. Geen idee! Kan alleen maar zeggen dat het lekker gaat, met de gebruikelijke ups en downs, in ieder geval ga ik iedere ochtend met goede zin mijn atelier in. Wat wil een schilder nog meer?

Streef naar volkomen leegheid.
Handhaaf volstrekte stilte.
Lao-Tse (Chinees filosoof, ca. 600 v. Chr.)
****

Hieronder een paar kijk- en luistertips, ter vervanging van het weinig inspirerende corona/ vaccinatie/ toeslagen/ valvanhetkabinet/ verkiezingen/ -meningencircus dat ons als een tsunami dreigt te overspoelen.

Als je net als ik een paar jaar geleden enorm genoten hebt van de film The Square (klik hier voor de trailer), kijk dan nu naar The Burnt Orange Heresy (klik hier voor de trailer). Gaat ook over kunst, met dezelfde hoofdrolspeler Claes Bang, en een fijne rol van Mick Jagger als kunstverzamelaar. Een mooie combi van humor en satire en thriller. Voor € 8,50 te streamen via Picl (klik hier), wat ik een uitkomst vind, zolang het filmhuis een no-go is.

Het Van Gogh Museum in Amsterdam heeft een brievenpodcastserie gemaakt waarbij schrijvers, acteurs en muzikanten voorlezen uit de brieven van Vincent van Gogh en vertellen waarom ze door die tekst persoonlijk geraakt zijn. Te beluisteren op je mobiel in je podcastapp of klik hier

Het Singer in Laren biedt korte filmpjes online aan (telkens een paar minuten) met een toelichting per schilderij klik hier

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Nou ja, mensen, dat moet me nog van het hart; het is -los van en naast alle corona- en andere ellende- een gouden tijd! Als je geïnteresseerd bent, in wat ook maar; alles ligt online voor het oprapen. En de meeste mensen hebben daar nu ook tijd voor: films, lezingen, interviews, documentaires, toneel- en balletvoorstellingen, concerten, enzovoort. Natuurlijk, het is geen gelijkwaardige vervanging voor real life ervaringen en zeker niet voor medemenselijk contact, maar in plaats van niets doen en balen om wat (niet) is, kan je er beter het beste van maken en jezelf verrijken met schoonheid, kennis en nieuwe inzichten.

Groet,
Willy

2021 (nr 83 januari) Vertrouw op haperingen.

Vertrouw op haperingen.


olieverf op papier

De laatste dag van 2020, het jaar zit erop. What’s next? Van harte wens ik je een goed nieuw jaar. Met een flat white bij een strandtent, is dat niet een prima beeld voor 2021? Alleen of in gezelschap, het zou fijn zijn als die keus weer in vrijheid gemaakt kan worden.

Ik hoop en wens dat je jouw goede voornemens -mocht je die hebben- realiseert 😉 En dat je gezond blijft. Oog houdt voor de behoeftes van anderen. Compassie hebt voor je eigen missers (die er zullen zijn, altijd). Regelmatig kunt lachen om van alles en niets. Mijn moeder zei dat vroeger al: ‘lach erom!’. Best een goeie tip eigenlijk.

Wat het schilderen betreft: ik denk dat ik iets op het spoor ben. Spannend! Er vallen schilderkwartjes, en dat maakt dat ik niet kan wachten om de kwast weer op te pakken. Ik heb ontzettend veel zin om lange dagen in mijn atelier te werken, met de deur dicht, en verder te gaan met zoeken en uitproberen.

Het schilderij hierboven is een van die probeersels. Ik heb voor mezelf een paar uitgangspunten geformuleerd die mijn leidraad gaan vormen de komende tijd. Niet heel vernieuwend, maar wel ineens met betekenis. Over ‘dat het gezien moet zijn’. Dat het onaf mag zijn. En iets over lijnen en kleur. De vorm op toon, de penselen groot, de drager eerst maar weer eens klein. Nou ja, ik begrijp wat ik bedoel. Ineens (haha, hoezo ineens?) begrijp ik wat ik bedoel, fijn is dat. Benieuwd hoe lang het duurt, voordat het me weer ontsnapt.

Nooit kwaad (Hugo Claus)

Kwaad kan het nooit, het begeren
naar wat ons voortdurend ontsnapt.
Alleen het verzuurd beheren
ceremonieel opgelapt
kan ons leven bezeren.

Verander nu gauw
van kleren
verzaak aan rekeningen
vertrouw op haperingen.

****

Een van mijn helden op dit moment is Richard Diebenkorn. Klik hier (12 min.) als je een mooi chronologisch overzicht van zijn werk wilt zien. Hij begon als abstract expressionist, ging daarna halverwege de jaren ’50 figuratief werken, en uiteindelijk weer abstract. Die middenperiode vind ik geweldig. Hoe hij de vormen versimpelt, veel weglaat, die robuuste hand van schilderen, de kleuren, het speelse spel tussen figuur en achtergrond (wat geen achtergrond maar onderdeel is).

Aan de slag dus!

Ook dit jaar hoop ik weer veel reacties op mijn brieven te krijgen, blijf dat graag doen, het inspireert me om door te gaan met schilderen en ook met schrijven. En hopelijk gaan we elkaar zien, wanneer dat weer kan, tijdens exposities, kunstroutes, open dagen, of op afspraak in mijn atelier. Ik ga voor een superschilderjaar!

Groet,
Willy

PS.
Lita Cabellut is kunstenaar van het jaar 2021. Luister naar een uitgebreid interview met haar in Nooit Meer Slapen (klik hier) waarin ze onder meer vertelt over loslaten en transformatie in haar werk en haar persoonlijke leven.

 

2020 (nr 82 december) Over moed en over tijdverspilling.

Over moed en over tijdverspilling.


olieverf op doek, diverse formaten
Vorige week ben ik met veel plezier gestart met het geven van een lessenserie, een korte basiscursus schilderen, vier ochtenden met een klein groepje gemotiveerde deelnemers. Gericht op meer kennis van de (objectieve) begrippen die van belang zijn bij het schilderen en bij het praten over schilderen. We hebben het bijvoorbeeld over toon en kleur, ritme en richting, perspectief, vorm, vlak, lijn en compositie. En over meten is weten, materiaalgebruik en het nut van afstand nemen. We hebben het ook over bang zijn dat je iets niet goed doet, omgaan met kritiek, het eeuwige streven naar perfectie, over concentratie, focus en frustratie. In het schilderen kom je jezelf altijd weer tegen. Een ontmoeting met je handschrift, je mogelijkheden, je grenzen.

Hierboven zie je de resultaten van les 1 waarin een bakje met hyacinten werd geschilderd. Met rauwe omber en titaanwit op het palet, lekker verschillende tonen mengen, heel goed kijken, en dan rustig opbouwen.

Het is fijn om zo’n leerproces niet in je uppie maar met elkaar door te maken. Soms zie je bij een ander wat je bij jezelf niet ziet. Het gaat daarbij niet om het vergelijken.

‘Wat lijkt jou de grootste tijdverspilling, vroeg de jongen. Jezelf met anderen vergelijken, zei de mol.

Uit het boek: De jongen, de mol, de vos en het paard, van Charlie Mackesy. De tekeningen zijn prachtig, de teksten eenvoudig en waar.

Niet jezelf met een ander vergelijken dus, maar wel uitgedaagd worden door anderen. Wanneer je je werk naar een hoger plan wil trekken, heb je daar (ook) anderen bij nodig. Schilderen is in beginsel een solitaire bezigheid, je sluit je op in je atelier. Maar er moet wel zuurstof bij.

‘Wat is het moedigste dat je ooit hebt gezegd’, vroeg de jongen. ‘Help’, antwoordde het paard.

Mooi streven voor 2021: moedig zijn.
En geen tijd verspillen.

Groet,
Willy

PS. Voor als het (wat dan ook) even niet lukt: ‘With a little help from my friends‘ in de uitvoering van Joe Cocker (klik hier)

2020 (nr 81 november) Je reislust voor de voeten lopen.

Je reislust voor de voeten lopen.


M.d.B. olieverf op linnen, 40 x 60 cm

Lastig, om onderhoudend te verhalen over schilderen, wanneer de wereld op z’n kop staat door de ingrijpende gevolgen van het rondwarende virus. Het leven wordt klein, althans dat is de bedoeling: NIET erop uit. In plaats van zoeken naar wat er allemaal nog nèt wel kan en mag, is het overduidelijk beter je nu even te voegen, en niet de letter maar de intentie van al die maatregelen als leidraad te nemen.

Ik was fijn op dreef met het schrijven van een snedig stukje hierover, maar bij herlezing dacht ik: nee, doe maar niet. Het is meer van hetzelfde, we weten alles al over Willem, Frans, Donald…en hoe grappig is domheid en respectloos gedrag eigenlijk?

In plaats daarvan een fragment uit het gedicht ‘Spartaans’ van Leonard Nolens:

Sluit de ramen.
Vergrendel de voordeur.
Verbrand de krant.

En blijf. Blijf hier. En loop in huis
je vluchtgedrag, je reislust voor de voeten.
Dat gindse gedoe ruïneert je spartaanse verveling. 

Dit knipseltje bewaar ik al jaren, ik denk omdat ik graag wegga;-) Zo prachtig gezegd.

Het portret boven aan deze brief heb ik geschilderd van de ‘winnaar’ van mijn verjaardagsactie uit mijn vorige brief. Ze was de eerste die reageerde, met een persoonlijk verhaal en mooie leestips. Marlous is zelfstandig reisadviseur en heeft het zwaar te verduren in deze corona-tijd, waarin we allemaal onze reislust voor de voeten moeten lopen.

Ik wil ook graag alle anderen bedanken die reageerden, met tips, podcasts en filmpjes etc. Heel fijn, die respons. Eén reactie licht ik er nu uit; ik ben onder de indruk van haar en van haar werk: Gaby Bovelander. De tip kwam van haar biograaf, waarvoor nogmaals dank. Ik hoop dat jullie net als ik genieten van dit stukje documentaire. Klik hier. ‘Tekenen is de basis van alles’, zegt Gaby. Eens! Als je meer informatie over haar wilt klik hier

Tot slot attendeer ik je graag op een podcast waarin de illustrator Guida Joseph wordt geïnterviewd door Gijs Groenteman (klik hier of zoek ‘m op in je podcastapp). Als je dit beluisterd hebt, dan wil je haar boek (of graphic memoir, moet ik zeggen) lezen en bekijken. De rode draad, heet het, en het is indrukwekkend en ontroerend.

Lieve mensen, wat is er oneindig veel waar je je door kunt laten verrijken. Ik kom er voorlopig niet aan toe, aan die spartaanse verveling…
Groet,
Willy

2020 (nr 80 oktober) Go with the flow

Go with the flow.


Uit de serie kunstkoopjes onder de € 100,=  is dit schilderijtje te koop, olieverf op board, 13 x 18 cm met lijstje.

Hoe werkt dat in je hoofd en lichaam, wanneer je schildert? Je moet van alles doen en laten tegelijk.

Er is de techniek, daar begint het natuurlijk mee. Verf mengen, kleuren aanmaken, daarvoor heb je kennis nodig, en ook kleurgevoel. Je kunt leren welke combinaties van kleuren een goede huidskleur geven, maar je moet in een concrete situatie heel erg goed kijken naar je model om vast te stellen of het daar op die wang donkerder of lichter is, kouder of warmer, intenser van kleur, of kan je juist beter afblussen? Staat niet in de boeken. Het is uiteindelijk jouw interpretatie op het doek van hetgeen je in de ruimte voor je ziet.

En dat is ontzettend spannend! Iedere keer weer, het verveelt nooit. Daar verbaas ik me wel eens over, dat dat blijft. Het moment dat je je voorbereidingen op orde hebt, alle benodigdheden staan klaar, jijzelf in de startblokken; en dan gaan! Als een sporter. Alles is nog mogelijk, er is nog niets verkloot, en je voelt de opwinding om wat je tot stand wilt brengen. Maar als je alleen met dat gewenste resultaat bezig bent lukt het zéker niet.

Je moet vol zijn, en leeg tegelijk. Opgeladen èn ontspannen. Honderd procent geconcentreerd zijn en tegelijk alle gedachten loslaten. Je moet doen wat je ziet, niet wat je weet, maar toch ook wel weer weten wat je doet. Het is een idiote paradox: niet nadenken maar wel je ervaring en kennis gericht inzetten. Dat is wat ik bedoel met: hoe werkt dat toch? Hoe kan je niet en wel nadenken tegelijkertijd? Heb je daar eigenlijk zelf wel invloed op? En hoe dan? De discussie over de vrije wil raakt hieraan. En wat er inmiddels bekend is over het fenomeen ‘flow’. De psycholoog en wetenschapper Csikszentmihalyi noemt dat de optimale ervaring. En je eigen verwachtingen managen, daarmee heeft het ook te maken.

Voor wie dit allemaal net als ik interessant vindt, hieronder een paar gouweouwe lees-, luister- en kijktips. Mijn coronaproof cadeautje aan jullie omdat ik deze maand 60 word. En vanwege dit heuglijke feit heb ik verder een eenmalige verjaardagsactie bedacht. Kijk daarvoor hiernaast in de agenda en klik even door.

Ik hoop van harte dat we met zijn allen binnenkort weer kunnen feesten en vieren en samenzijn, maar tot die tijd: pak een kop koffie of thee, geniet van de kennis hieronder en doe er je voordeel mee.

boeken
Ab Dijksterhuis, Het slimme onbewuste.
Denken met gevoel.
Mihaly Csikszentmihalyi, Flow.
Psychologie van de optimale ervaring.
Dick Swaab, Ons creatieve brein
Hoe mens en wereld elkaar maken.

podcasts
Beluister de zevendelige podcastserie door Dick Swaab over Ons creatieve brein. klik hier
Kunststof, een radioprogramma voor kunstliefhebbers, heel breed, zitten mooie uitzendingen tussen. klik hier
Kunst is lang (en het leven kort), een interviewprogramma ism Mister Motley klik hier 
Marathoninterviews van drie uur, met bijzondere gasten, ook heel divers  klik hier

video’s
Neurowetenschapper Anil Seth over hoe je brein een bewuste ervaring genereert klik hier
Filosoof Bas Haring over de vrije wil klik hier
Donald Hoffman over of we de realiteit zien zoals die is klik hier 
Groet,
Willy

2020 (nr 79 september) Two of a kind.

Two of a kind.

In mijn vorig brief beschreef ik de uitdaging om een lunch in de open lucht met 26 gasten real time in verf vast te leggen. Spannend en geweldig om te doen. Uiteindelijk heb ik twee schilderijen gemaakt.

Eén redelijk realistisch, met herkenbare personen in de werkelijke omgeving.


olieverf op doek, 100 x 80 cm

En éen als impressie (of expressie?) van het samenzijn, abstracter.


olieverf op doek, 100 x 80 cm

Ik ben heel benieuwd welk schilderij jouw voorkeur heeft. En waarom. Wat je er überhaupt van vindt. Mail me dat graag.

En wat superleuk is: ze zijn allebéi gekocht!
En ook: het volgende etentje dient zich al aan, weliswaar met een kleiner gezelschap, maar evengoed weer een fijne klus.

Groet,
Willy

PS.1
De leden van de Zwolse kunstenaarsvereniging “Palet” exposeren in de Grote Kerk in Zwolle (Het Academiehuis) van 2 tot en met 19 september. Deze Zomertentoonstelling is ruim van opzet (de coronaregels worden uiteraard in acht genomen). Heel fijn om weer werk te kunnen laten zien. Je bent van harte welkom. Als je me daar wilt treffen: ik ben er in ieder geval a.s. donderdag van 16.00 tot 17.00 uur en op woensdagmiddag 9 september van 14.00 tot 17.00 uur. Zie ook hiernaast in de agenda. 

PS.2
Voor wie de laatste jaren ook verslingerd is geraakt aan het beluisteren van podcasts – ideaal tijdens die dagelijkse 10.000 stappen 😉  heb ik een tip: een interview van Siegfried Woldhek door Gijs Groenteman (klik hier, of zoek in je podcast-app op je smartphone). Relaxte man, die Woldhek, en een fantastische tekenaar/schilder natuurlijk. Heb jaren geleden een workshop bij hem gevolgd (aanrader!) en van hem geleerd (hij zegt het nu ook weer in het interview) dat een portret altijd over drie mensen gaat: degene die geportretteerd wordt, de maker en de kijker. Zo is het -en dat maakt het schilderen van een portret direct 2/3 makkelijker 😉
Er is nog plaats voor 1 deelnemer bij de workshop portretschilderen in mijn atelier op 12 sept. Zie hiernaast in de agenda.

2020 (nr 78 augustus) A different kettle of fish.

Een zomerse dag, een feestelijke lunch, leuke mensen in een prachtige omgeving. En dat dan vastleggen in verf. Welke schilder zegt nee tegen zo’n uitdaging?

Natuurlijk had ik bedacht dat die 26 gasten zouden bewegen, eten, drinken, praten, opstaan en ergens anders zouden gaan zitten. Maar ach, hoe vaak heb ik al niet plein air geschilderd in allerlei omstandigheden? Midden tussen de drommen toeristen in centrum Amsterdam, in wind en regen aan de Noordzee, tussen de muggen en mieren in het verzengend hete Toscaanse heuvelland. Nou dan. Gewoon doen dus. En er achter komen dat dit wel a different kettle of fish is.


Die beweeglijkheid blijkt nog niet eens het grootste probleem, veel lastiger is dat je nergens goed zicht hebt. Als je met je ezel aan de kopse kant van zo’n lange tafel staat, zit iedereen achter elkaar en zie je alleen de voorste personen. Ga je iets schuin staan naar links of rechts, dan zie je alleen ruggen.

Maar hé, zelfs Renoir schilderde zijn ‘Lunch van de roeiers’ uiteindelijk grotendeels in zijn atelier (ruim een jaar werkte hij er aan), waar vrienden en bekenden in alle rust voor hem als roeiers poseerden… Is dat vals spelen? Of gewoon een slimme zet? Ik ben in ieder geval nu voor deze opdracht in mijn atelier aan het werk met alles wat ik verzameld heb: de zegen van Renoir, de sensatie van de beleving van die dag in mij opgeslagen, mijn op locatie geschilderde opzet, plus een aantal foto’s, die ik heb geprint en geknipt en geplakt tot een compositie waar ik iets mee kan.

In mijn volgende brief laat ik je de resultaten zien.
Voor nu deel ik graag mijn ervaring in de vorm van een aantal praktische tips voor de schilders die zich uitgedaagd voelen:

1. Bedenk dat je buiten niet verder komt dan het schilderen van een impressie. Kies een paar mensen uit die je herkenbaar schildert, de overigen worden toetsjes en vlakjes en kleur zonder specifieke vorm.
2. Gebruik een atelierezel i.p.v. een veldezel.
3. Plaats twee doeken van hetzelfde formaat op je ezel achter elkaar, zodat het licht niet door je doek schijnt (heb je gelijk een reservedoek).
4. Gebruik een groot formaat werktafel en neem ruim voldoende spullen mee (terpentine, oude lappen, klemmen etc.). Vergeet niet je spiegeltje en je venster (zonder ben je verloren) en een lange lat, voor richtingen, heel fijn om zo’n eindeloze tafel er met een snelle rechte lijn op te zetten.
6. Maak veel foto’s om daarmee in je atelier door te kunnen schilderen.
7. Begin uitgerust, kom (veel) vroeger dan de gasten om je werkplek in te richten, drink niet mee met het gezelschap 😉 en tot slot: enough is enough, stop als de energie op is.

‘Plein-air painting is not a spectator sport, and it’s not a team effort. It’s the discipline of discovering yourself as you try to unravel the magic.’ (Skip Whitcomb)

 

Groet,
Willy

PS. Er zijn nog een paar plekken om deel te nemen aan de workshops; beginner of gevorderde, je bent welkom. Zie de agenda hiernaast.